
Dit is mijn kijk op de Fiat Barchetta, want ik ben er gewoon dol op.
Er zijn auto’s die indruk proberen te maken met cijfers. Vermogens, rondetijden, acceleratiecijfers, gebracht met de emotionele warmte van een spreadsheet. En dan zijn er auto’s zoals de Fiat Barchetta, die daar helemaal niets om geven en daardoor oneindig veel beter zijn.
Op het eerste gezicht ziet de Barchetta er bijna verontschuldigend uit. Klein, laag, zacht getekend op die heel Italiaanse manier waarbij niemand zich druk maakte om aerodynamica, zolang hij er maar goed uitzag voor een cafรฉ. Hij heeft geen dak van betekenis, geen achterbank en absoluut geen interesse in praktisch gemak. Dat is geen vergissing. Dat is precies de bedoeling.
Deze auto hebben we echter stilletjes verbeterd. De motor levert 145 pk en 181 Nm koppel. Daar schrikt geen supercar van, maar in iets dat zo licht is, maken die cijfers wel degelijk verschil. De motor voelt nu gretiger, reageert directer en is merkbaar sterker in het middengebied, zonder het atmosferische karakter te verliezen dat deze auto zo typeert.
De besturing blijft de grootste kracht van de Barchetta. Licht, direct en ongefilterd, op een manier waar moderne veiligheidsregels nerveus van zouden worden. Hij communiceert voortdurend, eerlijk en zonder ruis. Je rijdt er niet zozeer in, je onderhandelt ermee, en als je het goed doet, voelt het stilletjes uitzonderlijk.
Is hij snel? Nog steeds niet echt. Is hij verfijnd? Zeker niet. De kunststoffen in het interieur blijven dun, de bouwkwaliteit optimistisch, en roest kun je beter omschrijven als een langdurige relatie dan als een risico. Maar dat zijn niet zozeer gebreken als wel context.
De Barchetta komt uit een tijd waarin kleine sportwagens nog frivool mochten zijn. Toen rijplezier ontstond uit balans en betrokkenheid in plaats van software en overmaat aan vermogen. En dat maakt hem een echte rijdersauto.








