Gruppo Classics

Heritage in motion

Contact

Classic cars lined up inside the Gruppo Classics workshop

Home / Blog

Classic car blog

Een klassieker kopen in Italië: een koopgids


Een klassieker kopen in Italië: waar ze roesten, welke documenten tellen, wat een overschrijving kost en hoe je vanuit het buitenland koopt. Geschreven vanuit een showroom in Piemonte.


Er zijn genoeg gidsen over het kopen van een klassieker. Controleer de roest, laat hem keuren, word niet verliefd. Allemaal waar, allemaal geschreven door iemand die nooit een auto in Italië heeft gekocht.

Italië is anders. De documenten zijn anders, de woorden zijn anders, de manier waarop een koop tot stand komt is anders, en de auto’s zelf roesten op plekken waar een Britse of Duitse koper niet aan zou denken. Niets daarvan is moeilijk als je het eenmaal weet. Alles ervan kost je geld als je het niet weet.

Dit is wat ik heb geleerd door hier te kopen en verkopen. Ik zit in Ceva, in de heuvels van Piemonte, en ik zit in dit vak sinds mijn veertiende. Een deel van wat volgt is technisch, een deel cultureel, en dat culturele deel is de helft die niemand opschrijft.


De reden dat mensen hierheen komen is het klimaat. Italiaanse auto’s hebben over het algemeen zonder strooizout geleefd, en een auto die hier vijftig jaar heeft gestaan, is constructief meestal beter dan dezelfde auto uit Nederland, Engeland of Noord-Duitsland. Dat is geen marketing; daarom stroomt de handel deze kant op.

Maar “Italiaanse auto” zegt op zichzelf bijna niets. Italië is vijftienhonderd kilometer lang, van de Alpen tot Sicilië, en het verschil tussen een auto uit Cuneo en een uit Catania is groter dan dat tussen een Nederlandse en een Belgische auto.

De vraag is dus nooit “is hij Italiaans?” Het is: waar in Italië heeft hij gestaan, wie heeft eraan gewerkt, en wat heeft het weer ermee gedaan?

Zuid-Italië en de eilanden, Sicilië, Calabrië, Apulië en Sardinië, krijgen duidelijk meer zon dan het noorden, en een groter deel van het jaar. Dat is uitstekend voor staal en meedogenloos voor al het andere.

Lak. Uv-licht breekt pigment en bindmiddel af. Bij oudere eenlaagslak zie je dat als verbleken en kalken: rood dat roze en dof is geworden, blauw dat op de horizontale delen mat is en op de zijkanten nog glanst. Bij latere auto’s met blanke lak zie je de lak loslaten en bladderen. Dak, motorkap en kofferklep gaan altijd eerst, omdat die de zon recht van boven krijgen.

Rubbers en sierdelen. Raamrubbers, deurrubbers en ruitenwissers worden hard, krimpen en scheuren. Dat is meer dan uiterlijk: een gekrompen voorruitrubber laat water in de ruitsponning lopen, en daar komt de roest vandaan die je bij een zuidelijke auto niet verwachtte.

Interieurs. Gescheurde dashboards, broos kunststof, door de zon verbleekte bekleding, een verkleurde hoedenplank. Bij een auto waarvan het interieur het dure deel is om te herstellen, is dat echt geld.

Wat je ervoor terugkrijgt, is metaal. Minder vocht, geen strooizout en decennialang een droog klimaat. Zuidelijke auto’s zijn vaak gezond op de plekken die er echt toe doen, vloeren, dorpels en chassisbalken, terwijl ze er aan de oppervlakte vermoeid uitzien.

Hier boven is de zon zwakker en de zomer korter. Originele lak overleeft veel beter; ik heb in Piemonte vijftig jaar oude auto’s gezien met een fabriekslak die je nog kunt oppoetsen. Rubbers en interieurs gaan om dezelfde reden langer mee.

Het probleem in het noorden is water, niet licht. Wintermist blijft weken in de Povlakte hangen, en een auto in een vochtige schuur bij Milaan of Bologna roest van binnenuit zonder ooit een strooiwagen te zien. Turijn en Milaan strooien in de winter wel zout. En Ligurië en de Adriatische kust hebben het hele jaar zoute zeelucht.

Een noordelijke auto is dus niet automatisch de gezonde. Een auto van de Ligurische kust kan van onderen slechter zijn dan een Siciliaanse. Maar over het algemeen is een Noord-Italiaanse auto van het platteland de best bewaarde.

Dit is het deel dat niemand opschrijft, dus ik doe het: de kwaliteit van plaatwerk en spuitwerk is niet overal in Italië gelijk, en het scheelt veel.

Het noorden is waar de industrie zat. Turijn bouwde de auto’s; Milaan, Emilia en Veneto bouwden alles wat erin ging. Een halve eeuw daarvan laat een dicht netwerk achter van plaatwerkers, spuiterijen, bekleders en draaiers die op fabrieksniveau werkten, omdat de fabrieken hun klanten waren. Echte spuitcabines, afgesloten, gefilterd, afgezogen, met temperatuurregeling en een verwarmde droogcyclus, zijn hier gewone uitrusting, omdat de hoeveelheid werk de aanschaf rechtvaardigde.

In delen van het zuiden en op de eilanden is die infrastructuur dunner. Het werk gebeurt vaak in een open werkplaats of een half afgesloten ruimte in plaats van een gecertificeerde cabine: geen afzuiging, geen filtering, geen stofbeheersing, geen temperatuurregeling. Dat is geen oordeel over de mensen die het doen; velen zijn uitstekende vakmensen die werken met wat de lokale markt wil betalen. Het gaat om uitrusting, en daar hangt een spuitklus van af.

Wat dat op de auto oplevert:

  • Stof en vuil in de lak. Kijk met laag licht langs een paneel, niet recht ertegenaan. Puntjes, spikkels en insluitingen onder de toplaag zijn het kenmerk. Je kunt ze niet wegpoetsen, want ze zitten niet aan de oppervlakte.
  • Sinaasappelhuid. Een golvende, putjesachtige structuur in plaats van een vlakke reflectie, doordat de lak niet uitvloeide voordat hij afluchtte. Vaak een temperatuurprobleem.
  • Kookblaasjes. Piepkleine gaatjes of blaasjes waar oplosmiddel is ingesloten door een laag die te vroeg is aangebracht of te snel moest drogen.
  • Slechte hechting op termijn. Lak op een slecht voorbereide of vervuilde ondergrond ziet er twee jaar goed uit en laat dan aan de randen los: rond raamopeningen, langs de onderkant van deuren, bij paneelnaden.
  • Overspray overal. In de deursponningen, op rubbers, aan de onderkant van de motorkap, op ophangingsdelen. Een cabineklus met goed afplakken doet dat niet.

Zo controleer je het in negentig seconden:

Zet de auto buiten in het daglicht en ga door je knieën, zodat je langs een paneel kijkt in plaats van ertegenaan. Reflecties vertellen je alles wat een recht genomen foto verbergt. Open alle deuren, de motorkap en de kofferbak en kijk naar de sponningen: een goed overgespoten auto heeft daar dezelfde kleur, een snelle klus meestal niet, en vaak vind je de originele tint nog terug. Ga met een vinger langs de rubbers voor overspray. En ben je serieus geïnteresseerd, gebruik dan een laagdiktemeter, een spessimetro, die weinig kost en je in één ronde om de auto vertelt of de panelen fabrieksdikte hebben of drie keer zoveel.

Niets hiervan betekent dat je moet weglopen. Een zuidelijke auto met vermoeide lak en gezond metaal kan een uitstekende aankoop zijn: je koopt het deel dat duur is om te vervangen en spuit het deel over dat dat niet is. Het betekent: prijs hem naar wat hij nodig heeft, en weet dat “onlangs overgespoten” bij een auto van bepaalde plekken een vraag is en geen verkoopargument.

Nu de andere kant, want de economie werkt precies andersom dan het vakmanschap.

Het noorden was eerder rijk en bleef rijker. Auto’s werden er op een normaal ritme vervangen: doorverkocht, ingeruild, uiteindelijk gesloopt. Het zuiden had het grootste deel van de naoorlogse periode lagere inkomens, dus auto’s werden gehouden, gerepareerd, doorgegeven en veel langer gebruikt dan ergens anders in West-Europa. Een Fiat die in 1985 in Turijn was gesloopt, was in 2005 in Calabrië nog iemands vervoer.

Het resultaat is eenvoudig: in het zuiden zijn simpelweg meer overlevers, ze hebben vaak minder eigenaren en een lagere kilometerstand, en ze kosten minder. Er bieden minder lokale verzamelaars op, en de verkopers zijn vaak families in plaats van handelaren.

Daarom stroomt de handel naar het noorden. Gezonde, goedkope, door de zon verbleekte auto’s komen naar boven, worden in een noordelijke werkplaats goed op orde gebracht en worden voor meer verkocht. Daar is niets stiekems aan; het is de waarde die er tussenin wordt toegevoegd, en weten waar die waarde wordt toegevoegd is het grootste deel van dit vak.

Als koper ziet het er zo uit:

OmstandighedenNoordelijke autoAuto uit het zuiden of van de eilanden
Originele lak en sierdelenMeestal beter bewaardVaak door uv aangetast
Risico op constructieve roestVochtige stalling, zout in de stad, zeeluchtOver het algemeen lager
Kwaliteit van eerdere reparatiesVaker op hoog niveau uitgevoerdWisselender; controleer de lak
AanbodMinder auto’s, meer concurrentieMeer overlevers
PrijsHogerVaak gunstiger

Geen van beide is het juiste antwoord. Een noordelijke auto kost meer en roept minder vragen op; een zuidelijke auto kost minder en vraagt je beter te kijken. Wat je nooit moet doen, is een van beide kopen op grond van het woord “Italiaans”.

Ik herinner me een Alfa Romeo GT Junior uit de omgeving van Como, vlak bij de Zwitserse grens. Op papier een interessante auto, en op het eerste gezicht zag het plaatwerk er overtuigend uit. De auto kwam oorspronkelijk uit Sardinië, en daardoor lette ik net iets beter op de details van zijn geschiedenis en restauratie.

Een van de dingen die ik deed, was het reservewiel uit de kofferbak halen. De reservewielbak zag er eerst keurig uit, maar er voelde meteen iets niet goed. Het was zo’n detail dat moeilijk uit te leggen is totdat je genoeg auto’s hebt gezien. Even later viel het kwartje: de bak kwam eigenlijk uit een Alfetta, niet uit een GT Junior.

Het spuitwerk gaf nog meer aanwijzingen. Er zaten flink wat stofjes in de lak, een teken dat de auto niet in een goede, gecontroleerde spuitcabine was gespoten.

Toen kwam nog een veelzeggend detail. Toen ik de rubbers rond de ramen voorzichtig optilde, zag ik er spuitnevel onder. Een klein ding, maar het vertelt een heel ander verhaal dan een auto die goed is gestript en overgespoten met de ramen en sierdelen eruit.

Voor mij was deze GT Junior een goede herinnering dat het verschil tussen een overtuigende restauratie en een echt hoogwaardige vaak in de details zit. En bij auto’s uit verschillende delen van Italië vertellen die details je veel meer dan de vraagprijs ooit zal doen.


Vergeet het algemene advies en denk aan water. Roest begint waar water blijft staan en niet weg kan, en waar twee panelen samenkomen en de naad vocht vasthoudt. Elke klassieker heeft die plekken. Leer waar ze zitten bij jouw specifieke auto, en je hebt het meeste werk al gedaan.

De methode, op volgorde:

Neem een kleine magneet en een zaklamp mee. Ga eronder, echt eronder, niet even hurken bij de wielkast. Mag dat niet van de verkoper, dan heb je je antwoord.

Druk, kijk niet alleen. Gezond metaal geeft niet mee. Druk stevig met je duim op dorpels, bodemplaten en binnenwielkasten. Plamuur en doorgeroest staal met een laagje eroverheen geven allebei mee. Een magneet die niet blijft plakken, vertelt je hetzelfde.

Lees de naden. Ongelijke naden, een deur die aan zijn scharnieren zakt, een motorkap die aan één kant hoger zit: dat zijn constructieve signalen, geen cosmetische. Bij een zelfdragende carrosserie zakt een auto met verrotte dorpels in het midden door, en de deuren laten dat het eerst zien.

Zoek naar overspray en golven. Overspray in de deursponningen, op rubbers of in de motorruimte betekent dat er gespoten is terwijl er nog onderdelen op zaten. Golven in een reflectie betekenen plamuur eronder.

Bij een Fiat 500 begin je hier: de bodemplaten, vooral waar ze de dorpels raken; de binnen- en buitendorpels zelf; het frontpaneel en het gebied onder de bagageruimte voorin, waar water langs het motorkaprubber binnenkomt; de plek van de accu; de onderkant van de deuren; en de achterhoeken van de motorruimte. De 500 is een eenvoudige auto en alles is te repareren, maar een auto die nieuwe vloeren en dorpels nodig heeft, is een andere aankoop dan een die dat niet nodig heeft, en de prijs moet dat weerspiegelen.

Iets wat mensen vergeten: gerepareerde roest is niet automatisch een probleem. Deze auto’s zijn vijftig en zestig jaar oud. Het gaat erom of de reparatie goed is gedaan, in staal, met herstel van de constructie, of dat iemand er een plaatje over heeft gezet en alles heeft overgespoten. Vraag wat er is gerepareerd, wanneer en door wie, en vraag om foto’s van het werk tijdens de reparatie. Een verkoper die die heeft, is een verkoper die het goed heeft gedaan.

Ik heb ooit in Turijn een Fiat 500 Nuova F gekeurd die er op het eerste gezicht solide uitzag, maar de onderrand van de dorpel, de onderste rand waar dorpel en vloer samenkomen, was opgebouwd met zulke dikke lagen lak dat die letterlijk de dorpel en de bodemplaat bij elkaar hielden.


De papieren van een Italiaanse klassieker vormen een keten. Elk document bewijst iets anders, en in de gaten ertussen schuilen de problemen.

Carta di circolazione / Documento Unico. Het kentekenbewijs. Sinds 2020 zijn registratie en eigendom samengevoegd in één Documento Unico. Oudere auto’s hebben soms nog de vroegere aparte documenten. Dit vertelt je dat de auto is ingeschreven, op wiens naam en in welke specificatie.

Certificato di Proprietà. Eigendomsbewijs, digitaal sinds 2015. Bij oudere transacties zie je soms een foglio complementare, het voorgaande document. Welke er ook is, er moet de naam op staan van degene die je de auto verkoopt.

Certificato di Rilevanza Storica (CRS). Het certificaat dat de auto de juridische status van historisch en verzamelvoertuig geeft, en het document dat telt voor belasting en voor het opnieuw inschrijven van een auto die uit het register is geschrapt.

Certificato di Identità: de Targa Oro. De hoogste erkenning van ASI, toegekend op originaliteit en staat na onderzoek door nationale specialisten. Dit is het document dat in Italië echt geld toevoegt aan een auto.

Ik heb dit allemaal uitgebreid beschreven in een aparte gids over ASI-certificering, omdat het het meest onbegrepen onderdeel van Italiaans kopen is. Lees die voordat je een auto bekijkt die als gecertificeerd wordt aangeboden.

Revisione. De keuring: eerst na vier jaar, daarna elke twee jaar. “Nuova revisione” in een advertentie betekent een vers keuringsbewijs. Dat is een echt pluspunt, maar geen staatrapport. Een auto kan slagen en toch nog veel nodig hebben.

De originele kentekenplaten. Targhe originali betekent dat de auto nog de platen draagt die hij bij uitgifte kreeg. Targhe nere, zwarte platen, werden in Italië gebruikt tot 1985, en op een auto van vóór 1985 zijn ze zowel correct als gewild. De letters vooraan vertellen ook in welke provincie de auto voor het eerst is ingeschreven. Torino, Genova, Cuneo, Milano: daar begon het leven van de auto, en dat is een echte aanwijzing over zijn geschiedenis en over hoe hij is gestald.

Onderhoudshistorie. Minder gebruikelijk bij Italiaanse auto’s dan bij Duitse, en het ontbreken ervan is bij een gebruiksauto uit de jaren zestig geen ramp. Facturen van restauratiewerk zijn sowieso meer waard dan een afgestempeld boekje.

Wat je altijd controleert: dat het chassisnummer op de auto overeenkomt met het chassisnummer op elk document. Zoek waar het fysiek is ingeslagen en kijk ernaar; neem een foto van een plaatje niet als bewijs. Afwijkingen, opnieuw ingeslagen plekken en ingelaste stukken rond het nummer betekenen het einde van het gesprek.


Schrijf je de auto in Italië in, dan bestaat de overschrijving, de passaggio di proprietà, uit twee delen.

Vaste kosten: €101,20. Dit dekt de emolumenti van de ACI, het zegelrecht voor de PRA-inschrijving, de kosten van de Motorizzazione en het zegel voor de legalisatie van de handtekening. Voor elke auto hetzelfde.

IPT, het variabele deel. De Imposta Provinciale di Trascrizione is een provinciale belasting die normaal met het motorvermogen meegroeit, vanaf ongeveer €150 voor auto’s tot 53 kW. Provincies kunnen er tot 30% bovenop zetten, dus dezelfde auto kost in verschillende provincies verschillende bedragen.

Dit is het deel dat je moet weten. Voor voertuigen ouder dan dertig jaar die als historisch zijn ingeschreven, daalt de IPT naar vast €51,65. Een overschrijving van een echt historische auto kost dan in totaal ongeveer €153, in plaats van €250 tot €550.

Twee kanttekeningen. Sinds 1 januari 2015 geldt de korting alleen voor voertuigen ouder dan dertig jaar; auto’s van twintig tot negenentwintig jaar komen er landelijk niet meer voor in aanmerking. En provincies stellen hun eigen regels vast, sommige zijn ruimhartiger. Controleer het bij de provincie waar de auto wordt ingeschreven voordat je gaat begroten.


De meeste mensen aan wie ik verkoop, zien de auto pas als hij aankomt. Dat is tegenwoordig normaal en het werkt, maar alleen als je de fysieke inspectie vervangt door iets dat net zo grondig is.

Vraag om foto’s die je niet zelf hebt gekozen. Iedereen kan twintig flatteuze foto’s sturen. Vraag om specifieke: de bodemplaten van onderen, beide dorpels, de binnenkant van de wielkasten, de kofferbakvloer, het chassisnummer zoals ingeslagen, de motorruimte vanuit vier hoeken, en het slechtste deel van de auto. Dat laatste verzoek vertelt je veel over de verkoper, ongeacht de foto die je terugkrijgt.

Vraag om een video met geluid. Koude start, stationair draaien en een rit. Je hoort dingen die een foto niet kan laten zien.

Vraag om de volledige documenten, elke pagina. Niet de voorkant van het certificaat, maar de binnenkant, inclusief het deel dat afwijkingen van de originele specificatie vastlegt.

Laat een onafhankelijke inspectie doen. Merkclubs, bij ASI aangesloten clubs en onafhankelijke keurmeesters werken allemaal in Italië. Bij een auto van meer dan een paar duizend euro is dit niet optioneel, en de kosten zijn verwaarloosbaar vergeleken met wat het voorkomt.

Bel de verkoper. Geen berichten. Vijf minuten praten vertelt je of iemand de auto kent die hij verkoopt. Vraag wat hij als eerste zou repareren als hij hem zelf hield. Eerlijke verkopers hebben altijd een antwoord.


Dit is het deel dat in geen enkele andere gids staat, en waar buitenlandse kopers het vaakst de mist ingaan.

De vraagprijs is een vertrekpunt, maar niet ver. Trattabile betekent onderhandelbaar. Staat er geen trattabile, dan is er minder ruimte dan je denkt, maar er is altijd wat. Wat er niet is, bij een goede auto met een goede historie, is een grote korting omdat je met contant geld en zelfvertrouwen komt aanzetten. Die aanpak komt hier respectloos over, en hij sluit deuren.

De relatie komt voor de prijs. Een Italiaanse verkoper die goed voor zijn auto heeft gezorgd, kiest wie hem krijgt, niet alleen wat hij ervoor krijgt. Tijd die je besteedt aan praten over de auto, zijn geschiedenis, waar hij stond, wat de eigenaar ermee deed, is geen smalltalk voor het echte gesprek. Het is het echte gesprek. Kom langs, toon interesse, en de vraag over de prijs wordt makkelijker.

Wees specifiek als je onderhandelt. “Kan het wat minder?” levert niets op. “Bij de inspectie bleek dat de remmen gereviseerd moeten worden, dat kost €X; wilt u daar rekening mee houden?” is een gesprek. Geïnformeerd en beleefd wint het altijd van agressief, en hier nog meer dan elders.

Aanbetalingen zijn normaal, bewijsjes zijn essentieel. Een aanbetaling om een auto te reserveren is gebruikelijk. Leg het schriftelijk vast, met de auto aangeduid op chassisnummer, het bedrag, en wat er gebeurt als een van beide partijen terugtrekt.

Wees bereid om weg te lopen. Niet als tactiek, maar als echte positie. Er is altijd een andere auto. De kopers die te veel betalen, zijn degenen die al besloten hadden voordat ze aankwamen.

Wees niet bang om weg te lopen. Echt niet. Laten zien dat je bereid bent te vertrekken als je voorwaarden niet worden geaccepteerd, is vaak de sterkste onderhandelingstactiek. Ik ben ooit drie keer weggelopen tijdens het bezichtigen van een Alfa Romeo Spider, totdat de eigenaar akkoord ging met een lagere prijs.


Geen van deze is automatisch fataal. Ze betekenen allemaal: stop en stel een directe vraag.

  • Een chassisnummer dat moeilijk te zien is, net is overgeschilderd of in een ingelast stuk zit
  • Een verkoper die je er niet onder laat kijken, of de foto waar je om vroeg niet stuurt
  • Verse bodembescherming op een auto die zogenaamd nooit werk nodig heeft gehad
  • Een certificaat waarvan alleen een foto van de voorkant wordt getoond
  • Een auto die als conservata, bewaard, wordt omschreven maar nieuwe lak heeft
  • Documenten op een andere naam dan die van de verkoper, zonder duidelijke uitleg
  • Radiata dal PRA dat pas laat in het gesprek ter sprake komt
  • Een prijs ruim onder de markt voor dat model in die staat

Die laatste verdient een eigen zin. De Italiaanse klassiekermarkt is goed in kaart gebracht en verkopers weten wat hun auto’s waard zijn. Een auto die ver onder vergelijkbare exemplaren is geprijsd, is dat met een reden, en die reden is zelden jouw geluk.


Blijft de auto in Italië, dan doe je de passaggio di proprietà en ben je klaar.

Gaat hij weg, dan is er een volgorde: geldige revisione, uitschrijving uit het PRA, en daarna een schip of een set tijdelijke exportplaten. Het is eenvoudig, kost ongeveer €200 aan het ACI-loket en duurt ongeveer een week. De exportgids behandelt alles, inclusief verschepen vanuit Genua en importeren in de Verenigde Staten.


Is het veilig om vanuit het buitenland een klassieker in Italië te kopen? Ja, met dezelfde zorg die je overal zou toepassen: een onafhankelijke inspectie, de volledige documenten inclusief elke pagina, en een schriftelijke overeenkomst. Op afstand kopen gaat mis als mensen de inspectie overslaan, niet omdat de markt gevaarlijk is.

Zijn Italiaanse klassiekers echt minder roestig? Over het algemeen wel, vanwege het strooizout, maar het hangt sterk af van waar in Italië de auto heeft gestaan en hoe hij is gestald. Een vochtige schuur in de Povlakte of vijftig jaar aan zee maakt het klimaatvoordeel ongedaan. Vraag waar de auto is geweest.

Heb ik ASI-certificering nodig als ik koop? Nodig is het niet, maar het vertelt je veel. Een CRS bevestigt dat de identiteit van de auto is gecontroleerd en vastgelegd; een Targa Oro zegt dat een nationale specialist hem heeft onderzocht en origineel heeft bevonden. Lees de ASI-gids voordat je een gecertificeerde auto bekijkt.

Wat kost de overschrijving? €101,20 aan vaste kosten plus IPT. Voor een voertuig ouder dan dertig jaar dat als historisch is ingeschreven, is de IPT vast €51,65, samen ongeveer €153. Jongere auto’s betalen IPT naar motorvermogen, en dat verschilt per provincie.

Wat betekenen de zwarte platen? Italiaanse kentekenplaten waren zwart tot 1985. Op een auto van vóór 1985 zijn originele zwarte platen correct en dragen ze bij aan de herkomst van de auto. De letters vooraan geven ook aan in welke provincie hij voor het eerst is ingeschreven.

Kunnen jullie een auto voor me keuren die niet van jullie is? Vraag het ons. We hebben liever dat je ergens anders de juiste auto koopt dan bij wie dan ook de verkeerde.


Koop de geschiedenis van de auto, niet zijn lak. Zoek uit waar hij heeft gestaan, ga eronder liggen, lees elke pagina van elk document, en controleer of het nummer dat in het metaal is geslagen het nummer op papier is.

Doe dat, en Italië is een goede plek in Europa om een klassieker te kopen. Sla het over, en het klimaatvoordeel waarvoor je kwam, zal je niet redden.

We zitten in Ceva, in de heuvels van Piemonte. Kom iets bekijken, of stuur me een link naar een auto die je ergens anders hebt gevonden, dan vertel ik je wat ik ervan vind. Hier zijn allebei goede redenen om contact op te nemen.


Laatst gecontroleerd in augustus 2026. Italiaanse administratieve kosten en provinciale belastingregels veranderen; controleer de actuele bedragen voor de betreffende provincie voordat je erop vertrouwt. Algemene informatie, geen juridisch of fiscaal advies.



Klassiekers te koop

Our collection

More from the collection

1985 Alfa Romeo Alfetta GTV

For sale

1985 · Alfa Romeo

Alfetta GTV 2.0 Twin Spark

160 hp · rally specification · rust-free

€14,500

View car →

BMW E30 316

For sale

1985 · BMW

E30 316

5-speed manual · 154,000 km · three owners

€9,500

View car →

BMW E21 320/6

Coming soon

1981 · BMW

E21 320/6

Targa Oro · rebuilt six · BBS Mahle wheels · Ascotgrau

Being prepared

Register interest →

Toyota Land Cruiser BJ40, coming soon

Coming soon

Toyota

Land Cruiser BJ40

Restored · lifted · winch · mud jack

Being prepared

Register interest →

Lancia Fulvia S3

Coming soon

Lancia

Fulvia S3

First owner · 24,000 km · Blu Agnano

Being prepared

Register interest →